Volltext Seite (XML)
List s. japoStoła Pawoła na Hebrejskich, 12. 389 STAW XII. Z přikładotn prjcdownikow a tež z Klirystuso- wym prikładom wuči, zo dyrbja ćerpjenja muž- njo so znjesć; lireeliam wobarajo wottraša wot njeposłnšnosće, dokelž je nowy zakoń wosebniši, dyžli stary, zo byclnny njetrjobali liorše kho- stanja ćerpjeć, dyžli Židźa. roltotlla hčžniy tež niy, lidyž mamy tak wulkti mročel swedkow wokoło sebjc, zložiwši wšu ćežtt a nas wobdawacy hrech, z wutrajnosću we bćdźenju nam po- stajenym* l{ om . 6, 4; Efes. 4, 22; Kol. 3, 8; 1. Pžtr. 2, 1; 4, 2. 2. Hladajcy na załožerja a dokouje- rja wery, na Jĕzusa, kotryž za jcmu po- stajene wjeselo křiž znjese, njedźiwajo ua haiibu, a sedźi na prawicy trona Bo- želto.* 3. Haj spominajće na njeho, kotryžje tak wulke napřećiwjenje hrčšnikow pře- ćiwo sebi znjesł, zo byšće njcwustali we swojiclt myslacli woslabjejcy.* 4. Přetož hač do krewje so hišće njej- sće napřećiwjeli, přcćiwo hrčchej wo- j u >y>* 5. A zabyšće pokojenja, kotrež k XII. 1. Přikłady wĕrjaceje sćerpnosćo, kotrež buchu wopomiuane, a přikład Khrystusowy maja nas polionjeć, zo bychmy z tejsainej sćerpnosću a wutrajnosću wojowali přećiwo wšĕm hrĕšnym napadam. Ćłowjeske žiwjenje je podobue wojowanju wo wustajene myto we bĕhańcy, dokelž ma wobstać we wutrajnyin procowanju wo njebjesku zbožuosć; tutomu wojowanju přihladujo mćcna črjoda, runja mročełi stłočena, liordźinow, kotřiž sebi myto we bĕdźenju dobycliu a nĕtko wužiwaju za swoju krutu wĕru. Jakož ton, kiž w bčhańcy bĕži, kožde brčmjo złoži, t. r. štožkuli mćže jemu nĕkak zadźĕwać, tak mamy tež my wšitko wotpołožić, wosebje časne starosće, a wosebje lirĕšnosć, kotraž cłowjeka runja wuzkej drasće wobdawa, zo njebychmy we dobywanju njebjeskeho myta so wotdźeržować dali. — 2. Tež Jĕzus je nam přikład wo wojowanju, mĕsto jeinu tudy postajeneho wjesela wuzwoli sebi křiž a ćer])jenje, a liańby w kedźbu njemĕješe, kotraž bč ze smjerću na křižu zjednoćena, a za to sedźi nĕtko na prawicy Božej. — 3. t. r. zo byšće, lidyž maćc wĕry dla wše- lake přećiwnosće wustać, so njebojeli, ju wuznawać, hładajće na Jĕzusa, kotryž njedźiwaše na na- přećiwjenja łirĕšnikow a njeweriwych, kotřiž jeho skćnčnje morichu. — 4* t. r. njewojowašćo pře- ćiwo hrĕchej dotal hišće tak, jako Khrystus, łiač do krewje, t. r. z njesenjom woprawdźitycli čwĕlow. — 6. I’ři tak snadnym ćerpjenju liižo skoržiće, zabywši, kajki pokoj je po słowaeh s. Pisma w doma- pytanjach, kotrež su dopokazy lubosće Božeje. — 8. Hdyž was 13ćh šwika, znjesće to sćerpnje; přetož z tym wopokaže so Boli jako waš wotc, dokelž koždy nan swoje dźĕćo napomina a khosta. Wostaji-li was bjez kliostanja, njesmĕće so za jelio wĕrno dźĕći mĕć, dokelž wšitkich, kotrycliž jako tajke spoznawa, won šwika. — 9. Wot ćĕłnycli wotcow buchmy kubłani a khostani a dachmy sebi w bojosći to lubić, ćim skeršo mamy khostanja sćerpnje přijimać wot njebjeskeho Wćtca, wot ko- trehož duchowne žiwjenje dostachmy, zo byclimy tež wečnje žiwi być mćlili. — 10. Ćĕłni wotcy kubłaclm a khostachu nas jeno za tute krćtke žiwjenje a to po swojim spodobanju, snadź drulidy w lmĕwje a njerozomnje, njebjeski Wotc pak kubłujo a kłiosta nas za wočne žiwjenjo k našemu spomoženju, zo byclimy dźĕl dostali na jelio swjatosći; přetož z njej maju so lirĕšne nakliilenja inorić, wola posylnić, a žadosć za woprawdźitymi kubłami a wjeselemi wocućić. — 11. Doniž klio- stanje a ćerpjenje čujemy, přihotuje nam bolosć a zrudobu, pozdźišo je žćrło wĕrnelio wjesela, do- kelž hdyž přez nje w dobrym so wuwučić damy, wukliadźa z njeho jako płod sprawnosć a swjatosć, wĕrny pokoj poskićaca. wam jako dźčćoni rčči, prajo: „Mćj syno, njczacpiwaj krutobu Knjeza a njcwusta- waj, lidyž sy wot njeho kho.stany"; 6. „Přetož, koliož Boh lubuje, kliosta, šwika pak kćždeho syna, kotrehož při- jima.“* Přisł.3, 11; Zjowj. 3, 19. 7. We krutobje wutrawajće. Jakož synarn pokazuje so watn Bćlt; přctoź kotry syn je, kotrehož by nan njenapominal? 8. Jelizo sće zwonka krutoby, kotrejež buchu wšitcy podźĕlni, sćc wy njeprawe dźĕći a nic prawe.* 9. Potom: Wćtcow našeho ćĕła drje mĕjachmy za kublarjow a bojaclimy so jich; njebudźemy wjele bćle Wćtcej du- chow posłuchać, zo bychmy žiwi byli?* 10. A tamni wšak kublachu nas w času nĕkotrych dnjow po swojim zdaću; tu- tćn pak k tomu, štož je wužitne, zo bychmy dćstali jeho swjećenje.* 11. Wša krutoba njezda wšak so w přitomnym času k wjeselu być, ale k zru- dobjc, potom přinjese najsjiokojniši plćd sprawnosće tym, kotřiž buchu přez nju wuwučeni .*